Vuilnisman

Vandaag drong het opeens tot me door dat ik hem mis. De vuilnisman. De vuilnisauto in de straat. Het snel je vuilnis checken - kan er nog iets mee? Het op slippers erachter aan rennen. 'Bedankt!' roepen. De vriendelijke hoofdknik. De rij goeiig wachtende vuilniszakken in de straat de avond ervoor. Ik mis het allemaal. Ja, ik ben gewoon opeens nostalgisch over het veranderende gezicht van onze vuilnisverwerking.
Vuilnis is van zijn persoonlijkheid ontdaan. We dumpen onze zakken aan het eind van de straat. Bij smoezelige, onbezielde vuilnisdump-punten. Zonder dat we erbij stil staan wat er daarna mee gebeurt. Wie die bakken leegt. En hoe. Ik heb geen idee.
Maar de vuilnisman komt vast en zeker terug. O, ja. Net zoals de kaartverkoper weer op de tram zit. Zo zal men erachter komen dat wij een vuilnisman nodig hebben. Dat wij burgers er anders een zootje van maken. Een paar ambtenaren zal over een paar jaar het hele fenomeen 'vuilnisman' uitvinden en nieuw leven inblazen. Wacht maar.

Veertien

Jongste zoon M werd deze week veertien jaar. Het was anders dit jaar. Hij wist niet wat hij wilde eten. Hij wist geen cadeau te bedenken dat hij graag wilde hebben. Hij wist niet wie hij wilde uitnodigen. Hij wilde er eigenlijk niets van weten.
Als moeder kan je het niet helpen. Als je kinderen jarig zijn, denk je aan de dag dat ze ter wereld kwamen. En tot nu toe vond M het ook altijd leuk om dat verhaal te horen. Hoe snel hij eruit floepte. Als een kogel, werkelijk, schoot hij naar buiten. Hij had er zin in. Hoe vader A onder het vruchtwater gespoten werd. Hoe mooi iedereen hem vond. Wat een wonder hij was.
Zijn verjaardag? Natuurlijk aten we zijn favoriete citroenpasta. En natuurlijk gaven we hem boxjes voor zijn Ipod. En natuurlijk vertelden we hem zijn geboorteverhaal. Maar het was anders. Het was... hoe zal ik het zeggen? Ja, het was ontzettend veertien. Dat was het.

Familie

Gisterenavond met man en vriendin M zitten drinken en praten en eten in de tuin. En dit in willekeurige volgorde. M's vader had net een open-hartoperatie doorstaan en M moest het verhaal kwijt. Man en ik wilden het verhaal graag horen. Dus dat kwam goed uit.
Natuurlijk verliep het gesprek steeds luidruchtiger en associatiever, naarmate we meer aten en vooral dronken. Maar dat gaf niet. Want het gaat ons aan en het zit ons hoog: oude vaders en moeders in het algemeen, en die van onszelf in het bijzonder. Vergeetachtigheid van de een, versleten heup van de ander en nu dat hart van M's vader. Maar ook hadden we het over de rariteiten van onze ouders' generatie: zuinigheid, turf in tijden van oliecrisis, vuile was niet buiten hangen, broodroosters en waterkokers reparere. En natuurlijk altijd weer die oorlog, de tweede wereldoorlog, de koude oorlog. En daardoor die sluimerend angst voor weer een oorlog.
'Dat daar nou nog geen films of toneelstukken over zijn gemaakt, over de jaren zestig en zeventig', riep M op een gegeven moment quasi-verontwaardigd uit. 'Dat is wel gebeurd', riepen man en ik terug. 'De familie Avenier van Maria Goos. Vertelt precies dat verhaal.'
(En dat is waarschijnlijk waarom Gijs Scholten van Aschat gisterenochtend in mijn tussentijd verscheen. Wat een transformatie tot oerdomme, maar oervriendelijke Brabantse barman!)
Familie. Je hoort erbij, of je wilt of niet. En in tijden van open-hartoperaties wil je kennelijk niets liever.
En dus is M vanochtend weer richting ouderlijk huis vertrokken. En wachten wij tot ze terug is, om het volgende flesje wijn te drinken. Proost! Op familie!

Tussentijd

Wat benijd ik N. die iedere ochtend opstaat en dan eerst een half uur mediteert, voordat ze aan haar dag begint. Of J., een andere vriendin, die altijd jogt in de vroege, vroege ochtend als haar gezin nog in diepe rust verkeert. 'Het is alsof de vogeltjes een prive-concert geven', zegt ze lyrisch.

En ik zie groen van jaloezie. Want ik heb die discipline niet. Of beter, ik heb die discipline heus wel, maar niet voor 9 uur 's ochtends.

En dat komt door de tussentijd. Die wil ik voor geen goud missen. Want dan gebeurt het. De tussentijd is de tijd tussen slapen en wakker-zijn. Het is de tijd van het ontwaken, van het bijna hier zijn en ook nog daar zijn, van het-nog-net-niet, daar waar droom en werkelijkheid bij elkaar komen. Daar waar de nacht zich mengt met de dag in een wonderlijke cocktail, waarin alles mogelijk is.

Een voorbeeld. Vanochtend. Ik word wakker. Ik ben op een feest. Gijs Scholten van Aschat is er ook. Hij flirt met me. Het ene complimentje na de andere geestige opmerking vuurt hij op me af. Ik flirt terug, alsof mijn leven er van af hangt. In het normale leven ben ik daar veel te verlegen voor. Maar nu? Geen probleem. Dan hoor ik in huis zoon A. de wc doortrekken. De dag nadert, dit kan niet doorgaan. En dat zeg ik Gijs ook. Hij neemt afscheid: 'Als ik vanavond op de planken sta, speel ik voor jou.' Ik word wakker met een duizelingwekkend gevoel, dat nu al de hele dag bij me is.

Zo. Nu weten jullie wat jullie missen. Jullie renners, die in alle vroegte langs de straat sjokken en luisteren naar dat verplichte vogelconcert. Jullie mediteerders, die slaapdronken op je kussentjes plaatsnemen. Jullie missen die gouden tussentijd. Pure inspiratie. Zonder rugpijn. Zonder blessures. Zonder hollen. Zonder stilstaan.

119.999

Eergisteren (21 mei) las ik een artikel in NrcNext. Het webloggen bestaat tien jaar. Hoera. En iedere dag worden er 120.000 weblogs geopend, zo stond in een apart kadertje trots vermeld. 120.000! Het tempert mijn aanvankelijke opgetogenheid een beetje, moet ik zeggen. Wie zijn die andere 119.999 mensen die eergisteren, net als ik, een weblog hebben geopend? En waarover hebben die 119.999 anderen het? Of schrijven die ook, net als ik, iedere dag een brief aan zichzelf?
Wat een deprimerend idee, al die mensen die nu net zo voor zich uit zitten te kwekken als ik. Allemaal In de hoop dat ze gezien, gehoord of gelezen worden. Wat een ruis. Wat een stof. Is webloggen eigenlijk iets voor zielepieten? Zijn alle bloggers sneue Mr. Beans?

Brief

Een eigen weblog!

Dat ik daar niet eerder aan had gedacht!Maar waarover? Observaties, dagboekachtige notities, werkervaringen, recensies, reisverslagjes - zoiets zal het worden. Ik raad mijn cursisten altijd aan om maar gewoon te beginnen, het schrijven niet al teveel op een voetstuk te plaatsen. Dus... practice what you preach op deze weblog.

Gewoon iedere dag een korte brief om mezelf te verrassen. Net zoals Mr. Bean die zichzelf een kerstkaart stuurt, en dan blij verrast zijn eigen post openmaakt. Maar zeker ook om mezelf te verplichten te schrijven, juist als ik denk dat ik niets te vertellen heb.
Waar te beginnen? Daar mag ik van mezelf een nachtje over slapen. Tot morgen.