Beschermengelen

Waarom wil ik toch zo graag over die dode grootouders van mij schrijven? (Schrijven loopt vaak op mij zelf vooruit, ik word door mijn eigen schrijven aan het denken gezet, verder geholpen. Ik begrijp het nog niet, maar wil dat wel. Dus ik dram nog even door.)

Vriendin S. zei eens heel stellig tegen me: 'Wij hebben de Tweede Wereldoorlog net zo goed meegemaakt".
"Hoezo?" vroeg ik, want ik wist niet waar ze heen wilde. "Wij zijn toch na de oorlog geboren?"
"We zijn van oorlogservaringen doordrenkt, of onze ouders en grootouders er nu wel of niet over praatten. We kennen die oorlog door en door."

Dat klopt. Vriendin S. had gelijk. En het er niet over hebben, blijkt soms nog overweldigender dan het er wel over hebben.

Een zelfde mechanisme betreft mijn grootouders. Mijn moeder miste haar ouders, maar praatte nooit over ze. Er was niet veel te vertellen, zou ze zelf zeggen, als ik er wel eens naar vroeg. En daardoor zijn juist deze grootouders altijd levensgroot aanwezig geweest.

Als twee beschermengelen, denk ik nu. Maar dat komt misschien omdat ik gisteren the one and only Char heb gekeken. Is the letter R in their name? An A? An O? An L? Yes. Yes. Yes.

Weemoedhoek

Heb van de zomer met mijn moeder het kerkhof bezocht, waar haar ouders begraven liggen. Mijn grootouders, dus. Ik zou daar graag een mooi weemoedig stukje over schrijven, met foto's en de hele rataplan. Mijn moeder heeft namelijk al heel lang geen ouders meer, sinds haar veertiende om precies te zijn. (Nou ja, ze lagen al die tijd in Enschede op een begraafplaats, maar daar had zij nooit zo veel aan.) En volgens mij heeft ze ze al die tijd gemist. Mijn moeder is 82.

Het was op een bepaalde manier een belangrijk bezoekje. Niet dat mijn moeder jammerend de haren uit haar hoofd trok, dat niet. Nee, integendeel, ze was eerder het toonbeeld van Twentse nuchterheid. Uit haar gedrag kon ik toch opmaken dat het haar aangreep, tussen de regels door, gewoon omdat we elkaar goed kennen. En dat greep mij weer aan.

Maar kan ik het wel maken om hierover te schrijven? Tegenover mijn moeder? Andere familie? Ach, mijn moeder noemt een computer een televisie. Ze zal dit weblog niet zo gauw bezoeken, wil ik maar zeggen. Want ze heeft wel een televisie in huis, maar geen computer. Niets aan de hand. Toch?

En hoe omzeil ik mijn immer op de loer liggende nostalgie als ik nu ook al over begraafplaatsen ga schrijven? Is dat wel verstandig? Ik sta soms te kijken van mijn eigen melancholie. Ben ik dat? Je kan best met me lachen, hoor, in levenden lijve, maar zodra ik schrijf duik ik de weemoed-hoek in. Dus ja, kennelijk ben ik dat. Ook.

Zal ik het dan leuker maken? Frisser? Grappiger?
Ik voel er niets voor om een leuke, vlotte schrijfstijl aan te wenden, en daarmee iets te doen wat ik niet ben. Een schrijfstijl kan dus liegen?

Vragen. Vragen. Vragen. Daar gaat mijn stukje over die zonnige dag op de Oosterbegraafplaats van Enschede. Ervoor in de plaats kauw ik nu op weblogdilemma's. Schrijfdilemma's.

En het zou best eens kunnen dat ze alleen maar schrijvend zijn op te lossen. Wordt vervolgd.

Ieder jaar

Het is ieder jaar hetzelfde.
Met tegenzin begin ik aan die ellenlange zomervakantie.
Ik zie er als een berg tegenop.
Man en kinderen lopen me voor de voeten.
Ik moet nog zoooveeeel doen.
Een beetje hysterisch, zeg maar.
Maar halverwege de vakantie ga ik voor de bijl.

Ik word zomervakantie. Werk is ver weg. Ik geniet van de (soms enorme) hoeveelheid mensen om me heen. Ik raak verslaafd aan de vakantieroutine (regelmatig met een sigaretje uit het deurtje van mijn oldtimer Kip Caravan hangen, bijvoorbeeld, kijken hoe man een schuur bouwt). Ik ben werkelijk kampioen uitslapen, koffie drinken, krant lezen, barbecuen, wandelen, spelletjes doen, veel slap ouwehoeren en veel op mijn kont zitten.

Nu zit ik ook op mijn kont. Maar achter mijn bureau in Amsterdam. Alleen. En ik mis het. Alles. Man en zijn schuur. Ik mis mijn zonen, hun vrienden, hun honger en zelfs hun vuile was. En, verdomd, ik mis natuurlijk mijn oldtimer caravan.

Het is ook ieder jaar hetzelfde liedje.
Mrs. Nostalgia, grow up.