Filmpje

Op de weblog van Irma stuitte ik op dit filmpje van Lars Arrhenius.

Sindsdien betrap ik mezelf erop dat ik af en toe haar blog bezoek, puur en alleen om dit filmpje weer te zien. Hoe is het mogelijk dat iemand zo'n somber wereldbeeld in zo'n licht filmpje weet te vatten! Wat een vertrouwde combinatie van zwaarte en humor. Yep.

Let vooral ook op het mannetje dat er de hele nacht over doet om op zijn handen en voeten door het beeld te kruipen. Van rechts naar links. Dat dappere mannetje geeft het hele filmpje een geheim. Wat doet 'ie? Wie is het?

Nou ja, het werd tijd om het op mijn eigen weblog te plaatsen.

Geheim (1)

Sinds september doe ik aan biodanza. Wat kan mij dat schelen, hoor ik u denken. Terecht. Niet alles wat ik in mijn vrije tijd speel, doe of beoefen, hoef ik hier te publiceren. Een weblog is geen biechtstoel, tenslotte. Alsjeblieft niet, zeg.

Het rare is dat het me niet lukt om erover te schrijven. Over biodanza, bedoel ik. Ik kan een beetje verwoorden hoe het in zijn werk gaat, de praktische kant van de zaak, zeg maar. Maar ik kan nauwelijks verwoorden wat het met me doet. En dat is ronduit irritant.

Soms probeer ik te oefenen door het aan iemand te vertellen. Een geïnteresseerde vriendin, of zo. Ik brabbel wat en zij luistert welwillend. Ik zeg dat mijn energie stroomt en dat het verwart en dat het heel intiem is en dat het over liefde gaat en dat ik me soms heel verlegen voel daarbij en eenzaam ook, maar ook verbonden. 'Ja, ja', knikt de vriendin aarzelend, als ik ben uitgebrabbeld. 'Het is wel vaag', zegt ze dan. 'En niks voor mij. Maar wel fijn dat het jou zo goed doet. Wil je nog koffie?'

Dus daar begin ik niet meer aan.

Juist omdat het niet lukt, weet ik weer hoe belangrijk het voor me is om het leven om mij heen in taal te vatten. Om het te ontraadselen. Om er betekenis aan te geven. Om het te begrijpen. Om alle lagen van iets te doorgronden. Om het op de wereld te zetten. Het lucht te geven.

Maar biodanza ontglipt me. Is het eigenlijk niet prachtig dat iets mij zo weet te raken, dat ik het niet in woorden kan vatten? Onuitstaanbaar prachtig. Ik lijk wel verliefd.

David Shrigley

David Shrigley. Meer zien of horen ?

Poetry Archive

Voor wie ervan houdt.

Geboorte

Ik begon er monter aan. Aan de kerstvakantie, bedoel ik. Goed voorbereid. Boom in huis. Kaarsen. Afspraken in de agenda. Lekker eten in huis. Vriezer vol. Wijn. Champagne. Niets stond in de weg om er een succesvolle kerstweek van te maken.

Eerste kerstdag: diner met de ene oma plus een kerstconcert. Dat verliep nog aardig op rolletjes.

Tweede kerstdag met de andere opa. Is het kerstmis dan? Ja, opa het is kerstmis.

Derde kerstdag, ha, weer wat versnelling! De weeën kwamen echt goed op gang tijdens de lunch met neef H. en zijn kinderen. Witte wijn midden op de dag. Veel schunnige grappen en gevatte opmerkingen.

Een enorme kanaalversmalling op vierde kerstdag. Zwager B. kwam over uit Parijs, logeren met zijn vrouw en hun baby-dochtertje T. Lief! Gezellig! Maar traahaag... voordat zo'n baby is aangekleed en heeft gegeten, kan je het alweer in bed leggen voor het volgende dutje. Ik was vergeten wat een immense hoeveel slaaptijd zo'n baby nodig heeft om te groeien.

Op vijfde kerstdag was daar dan ook de totale stilstand. Het hele proces liep volledig vast. Ik kon geen kant meer uit. Baby'tje lag weer eens te dutten, man dook in bed met een aanhoudende zware keelontsteking, zoon M. was uit logeren en met zoon A. had ik slechts telefonisch contact...

...totdat hij op zesde kerstdag opeens opdook met vier vrienden. Mogen we mee-eten? Tuurlijk! Graag zelfs. Eindelijk weer wat actie. Drukke tafel met geïmproviseerde spaghetti en kant-en-klare mierzoete toetjes. Alles werd smakkend weggelepeld, op weg naar het einde. Hup, en nu dat kanaal door, want ik heb er meer dan schoon genoeg van om vast te zitten.

Op zevende kerstdag werden dan ook eindelijk de pakketten rotjes, duizendklappers, vuurpijlen, bommetjes, knallen, strijkers en nidraten binnengedragen, waardoor ons brave huishouden tijdelijk veranderde in een soort vuurwerkopslagplaats.

Het persen kon beginnen. Dit keer in een huis vol onhandige, lawaaiige en schutterende pubers. Het geboortekanaal van de kerstweek eindigde wederom in een nieuw jaar.

2008.
Poe. Knal. Tjee.
Have a happy one.