Paradox

Ik word steeds opnieuw in mijn eigen armen gedreven.

Ik vind dat een totaal begrijpelijke zin. Maar de argeloze lezer snapt er misschien geen hout van. Dat is soms moeilijk in te schatten. Wat ik daarmee bedoel is, geloof ik: Verwacht niet dat je gered wordt. Door wie dan ook. Steun in de eerste plaats jezelf. Blijf op je eigen benen staan, wat er ook om je heen gebeurt.

Dat doet me denken aan de instructies die je krijgt in een vliegtuig. Als je met een kind reist, moet je als volwassene eerst zelf het zuurstofmasker opzetten, en dan pas het kind helpen. Een paradox van jewelste.

Maar daar zit het leven vol mee. Ik vind dat leuk aan leven. Dat het vaak zo anders is dan ik had bedacht. (En dat ik het steeds vaker aandurf om niets te bedenken, maar me gewoon door het leven zelf te laten verrassen.)

Kleinkunst

Zo wil ik schrijven. Zoals dit blog volstroomt. Associatief. Grillig. Open. Eigen. Het is een soort kleinkunst-schrijven, hoor ik mezelf denken. Ik ben op Terschelling, en daar denk ik anders dan in Amsterdam. Eh? Kleinkunst-schrijven?

Toneelschrijven: vierde wand, ontwikkeling van personages, plotlijnen, verhaal. Pffff, ik word al moe als ik er aan denk.

Kleinkunstschrijven: een lichte, kleine, grote, verrassende, humoristische, muzikale, serieuze, open, eigen, associatieve, grillige, nooit affe, makkelijke, zwierige woordenstroom.

Zoiets als dit weblog?! Ja. Dit weblog.
Dat mijn schrijven weerspiegelt wie ik ben.
En dat dat voldoende is.
Niet meer en niet minder.

Kleinkunstschrijven? Ik proef het woord, terwijl ik mijn pas inhoud en staar over de zonovergoten scherpe en heldere duinen van Terschelling. Mijn hondje Brom kijkt vragend naar me op. Wat ben ik van plan? Kleinkunstschrijven, Brom.

Mmmm, eens kijken hoe ik er over denk als ik weer op de vaste wal ben. Terug in Amsterdam.

Geheim (2)

Iedere week poets ik mijn hart op. Zoals mijn moeder vroeger de zilveren fotolijstjes poetste.

Ja! Dat is het! Dat geeft het aardig weer!

Bedacht ik me afgelopen dinsdag, toen ik verliefd naar huis fietste na mijn wekelijkse biodanza-avond.

(waar ik al eerder over probeerde te schrijven)

Schrijfatelier

Vandaag leidde ik het Open Schrijfatelier. Ik had een lange tafel klaargezet, met glaasjes water, een foldertje als menu, kleine bakjes snoep - alsof er eten opgediend zou worden. Dat was ook zo, in zekere zin.

Het lijkt erop dat ik een fragmentarische vorm van autobiografisch schrijven aan het ontwikkelen ben. Of die nieuw is, weet ik niet. Het is bij mij in ieder geval begonnen op dit weblog, een soort spinneweb van tekst en beeld. Ik ben het. Maar het is ook weer iets nieuws. Iets op zich. Toegankelijk. Altijd onaf.

Die zoektocht ben ik nu aan het omzetten in lesmateriaal. In het Open Schrijfatelier diende ik de eerste resultaten op. Tot mijn grote vreugde smulden de deelnemers ervan. Er was herkenning.

Onze levens lijken zich als een logisch verhaal te voltrekken. Maar is dat ook zo? Nou nee. We zijn gelaagde wezens, met een herinnerd verleden, een zintuiglijk heden en een verlangen naar vroeger en straks. Fragmentarisch. Persoonlijk. Associatief. Dat is hoe ik materiaal verzamel op dit weblog.

En dat is wat we vanmiddag deden aan die lange eettafel. Er werd geschreven met een onvoorstelbare gretigheid! Wie mis je en waarom? Hoe zit je er nu bij? Wat ga je straks doen en heb je daar zin in? Wat is je meest recente boodschappenlijstje? Wat was je lievelingskinderboek? Welke droom kan je je herinneren? Bij iedere vraag begon iedereen hongerig te pennen. Er woei een vlaag van inspiratie door het Schrijfatelier.

Ik ben niet aan het werk in het Schrijfatelier. Nee, ik ben mevr. Schrijfatelier. En op het moment dat ik daarmee anderen bereik, als ik als het ware een middag lang samenval met mijn werk ... tja, wat valt er dan nog meer te wensen?

Dan rest mij alleen nog een diepe zucht. Van inspiratie en geluk.