Notenkraker

Tot nu toe wist ik nooit zeker of zoon M. ook echt balletdanser zou worden. Ik hield er rekening mee dat hij er impulsief en absoluut mee zou ophouden, met al dat gedans. Klaar.

Maar tijdens deze Notenkraker is het anders. Ja, M. is danser. Definitief.

Hij heeft al in veel andere professionele dansproducties gestaan. Ik ben altijd trots op hem geweest, maar hij bleef altijd allereerst mijn M. Eerst zoon.

En dan pas danser.

Nu zie ik dat hij het draagt. Met zijn ijzersterke balletbenen draagt hij verantwoordelijkheid voor zijn rol, voor de voorstelling, voor dit ingeslagen danspad. Zijn pad.

M. doet wat hij moet doen.
En ik daardoor ook.

Helder kind van vijftien jaar.
Zet zijn moeder rustig op haar plek tussen het publiek en danst zelf vederlicht verder.

En verder.
En verder.

Verder.

Verder.

De Reiniging

Ik heb in augustus een Ayurvedische reinigingskuur gedaan. Een pancha karma in vaktermen. Sindsdien drink ik geen alcohol meer. Een onverwacht resultaat. Het was stiekem mijn bedoeling wat kilo's kwijt te raken, maar dat gebeurde nou weer net niet.

Iedere dag moest ik naar het Ayurvedisch centrum in het Overijsselse Witharen komen, tussen 11-13 uur.

Op dag 1 moest ik wennen. Het sleutelwoord was, eh, ja hoe zal ik het zeggen: kruiden. Ik werd letterlijk en figuurlijk ondergedompeld in enorme grote hoeveelheden: kruiden in de sauna, kruiden in de massage-olie, kruiden in het hete bad. Kruiden op mijn voorhoofd. Kruiden aan mijn tenen en in mijn oren. En natuurlijk kruiden in m'n thee. Het was bij tijd en wijle bedwelmend en soms zelfs teveel van het goede.

Op dag 2 kregen de kruiden kennelijk vat op me en voelde ik me opener worden en daardoor ook labieler en emotioneler. Ik ging ballast loslaten, zo werd mij beloofd. Ik verbleef in mijn vakantiehuisje en 's nachts droomde ik van Indiase tempels en vreemd geurende mannen. De rivier de Ganges stroomde dwars door de provincie Overijssel.

Op dag 3 kreeg ik een visioen als ware ik de heilige Hadewych zelf. Ik lag te dobberen in mijn zoveelste kruidenbad, en wist dat ik moest stoppen met het drinken van alcohol. Anderen zien op een goede dag de Here Jezus of de Maagd Maria. Ik zag de dood van Koning Alcohol. Het was een donderslag bij heldere hemel. Een diep zeker weten. Kappen ermee. Zoiets stelligs had ik nog nooit meegemaakt.

Op dag 4 was ik getransformeerd tot een wandelende brandnetel, stekelig en lichtgeraakt. Ik nam afscheid van de begeleider. Huilend reed ik naar huis. Ik was blij dat ik weg kon. Ik verlangde naar een kruidenvrij bestaan.

En sindsdien drink ik dus niet meer. Dit wordt mijn eerste alcoholvrije kerst. Ik kijk er naar uit.

Arme Erika

Erika Terpstra is veertig kilo afgevallen. Ze verkondigt het juichend op de televisie. En in een boek. Iedereen is trots op haar. O, o, o, wat knap van die Erika, toch.

Ik heb met haar te doen. Want Erika heeft namelijk de afgelopen zes maanden uit 'zakjes' gegeten, die echt best wel heel lekker waren. Verder heeft ze alleen sla, tomaten en rauwe paprika gegeten. Ook best wel heel lekker. Nee, hoor, dat dieet was goed te doen.

Uit zakjes eten? Dat is geen dieet. Dat is een regime. En ik durf te wedden dat Erika niet in dat regime blijft zitten. Het lukt haar niet om de rest van haar leven uit zakjes te eten. Natuurlijk lukt dat haar niet! Dat is niet omdat ze geen wilskracht heeft, maar omdat ieder normaal mens wel eens verlangt naar vers brood met oude kaas, een bord boerenkool, een dampende preitaart, een krakend speculaasje of een dropje.

Ieder normaal mens verlangt naar vrijheid. Niet naar een regime.We willen zelf bepalen wat we in ons mond stoppen en wanneer.

Domme Erika. Nu weet iedereen dat ze is afgevallen. En we weten ook bijna zeker dat de kilo's er weer gaan aankomen. Ik heb medelijden. Heb ik altijd met dikke vrouwen die hun frustratie zo hard van de daken schreeuwen. Hun geschreeuw doet me echt pijn. Hanneke Groenteman vind ik ook zo sneu, met haar maagband, en haar boeken over eten. Oprah Winfrey zaagt er ook maar over door. Zulke leuke vrouwen en dan zo zeiken over lichaamsgewicht. En daar dan ook nog de halve wereld bij betrekken. Of half Nederland. Hou toch op! Ik wil het niet meer horen.

Waarom ben ik zo betrokken? Dat komt natuurlijk omdat ik zelf best wel volslank ben, al moet ik constateren dat Erika Terpstra nu -in afgevallen staat- nog steeds dikker oogt dan ik. Ik zou ook geen veertig kilo moeten kwijtraken, want dan was er weinig van me over. Ik zou er uitzien als een doorgeschoten anorexia-patient. Dus 'volslank' is een relatief begrip.

Affijn, één keer een half jaar dieten was voor mij voldoende om voorgoed te weten dat dat niet mijn weg is. Ik had dat hele halve jaar honger, wat de diëtiste tot mijn frustratie nooit geloofde. Ik hoefde gelukkig niet uit zakjes te eten, maar ik mocht helemaal geen brood en at onnoemelijk hoge bergen gekookte witte vis en sperziebonen.

Ja, ik viel af. Ja, ik was blij. Maar... ik kwam geleidelijk weer aan, zit nu weer op mijn oude gewicht en ben eigenlijk nog steeds blij. De weegschaal staat sindsdien stabiel. Iets te hoog naar mijn zin, maar stabiel. Kennelijk past dit gewicht bij me. Sindsdien weet ik dat 'gewicht' niet gelukkig maakt. Echt niet.

Alle dieetgoeroes zijn leugenaars. Ze schotelen iets voor, wat niet is vol te houden. En die dikkerds maar denken dat ze geen doorzettingsvermogen of wilskracht hebben. En dat ze een leuker, aantrekkelijker, gelukkiger leven hebben zonder die extra kilo's. En dat is niet waar. Het is onzin! Daar wilde ik, geloof ik, naar toe met dit verhaal.

Sint van Veen

Ik ben een slechte moeder.

Ik vier namelijk geen Sinterklaas met mijn gezin. Natuurlijk vroeger wel, en vol enthousiasme, van zingen voor de schoorsteen, tot grote surprises en lekkere gedichten. Maar mijn kinderen willen niet meer. Ze vinden het 'gedoe'. Ze steigeren.

Hoeveel ik ook van het Sinterklaasfeest houd, ik ga niet tegen de klippen op, in mijn eentje de kar vol cadeautjes trekken. Nee, dat vertik ik. Dus bij ons geen Sinterklaas. De afgelopen jaren hebben we nog een rare mengeling gevierd van Sint en Kerst. Maar surprises onder de kerstboom? Mwah. Het was geen succes.

Dat ik geen Sinterklaas vier, is tot daar aan toe. Maar je gezin vervolgens op 5 december meeslepen naar Herman van Veen, dat schijnt wel het toppunt van slechtheid te zijn. Het stuitte op nogal wat weerstand in mijn omgeving.

Naar Herman van Veen?!
Ja.
Nee!!
Jawel.
Die druiloor?!!
Ik hield vrolijk vol en we gingen.

Eigenlijk vind ik dat Herman van Veen bij je opvoeding hoort, zoals sporten, een muziekinstrument bespelen, auto leren rijden, boeken lezen, een vreemde taal leren en wiskunde. Je hoeft hem niet leuk te vinden (je hoeft zeker niet zoveel van hem te houden, zoals ik deed als zestienjarige), je mag hem zelfs verafschuwen, maar hij hoort erbij.

Na afloop dralen we wat voor Carré.
Ik vraag: En, hoe vonden jullie het?
Oudste zoon, mijmerend: Ik vond hem goed, maar hij is wel heel tevreden met zichzelf.
Jongste zoon, vanonder zijn capuchon: Hij lijkt wel een beetje op Sinterklaas, eigenlijk.

Herman van Veen en Sinterklaas: even zelfvoldaan, even magisch, even onbegrijpelijk, even sprookjesachtig, evenveel theater, even authentiek, alles nep, zelfde stem, beiden even Nederlands als drop, pindakaas, de Elfstedentocht en de Keukenhof.

Ach, wat nou, slechte moeder?!

Godenslaap (3)

'Ik hield van het anonieme, het postume dat elk boek in zich meedraagt. Hun titels en opschriften vond ik een onvergeeflijke knieval voor de ijdelheid, of een soort vergoelijking voor de doortastendheid waarmee een verhaal bezit van je kan nemen. Dat de schrijver er ten behoeve van de lezer zijn naam op zette, leek me bijna even absurd als aangerand worden door iemand die je eerst beleefd zijn visitekaartje overhandigt.'


Uit: Godenslaap van Erwin Mortier, pag. 19

Godenslaap (2)

'Ik denk nog steeds dat boeken net als goden en kinderen in het voorgeborchte van het bestaan verblijven, een dimensie waarin gevolgen tot oorzaken kunnen leiden en de dag van gisteren uit die van morgen tevoorschijn kruipt.'

(-)

'Als kind vond ik boeken zelfs een soort van doden, en eigenlijk vind ik dat nog steeds. Wie schrijft organiseert zijn eigen spiritisme. Eenzelfde onbewogenheid bezielde boeken als de stramme ledematen van verwanten op hun laatste bed. Ze hadden weliswaar meer noten op hun zang maar leken ook, zoals de doden, naar een levende geest te hunkeren om in rond te zingen.'

Erwin Mortier, Godenslaap (inmiddels ben ik aangeland op pag. 18)

Olijfboom (2)

Nederland heeft zijn eigen olijfboomgaard. Op de Veluwe. Dat maakt mijn ambitie om een oude olijfboom te worden, iets makkelijker te realiseren - zo lijkt het. Ik ga er komende zomer beslist eens heen.

Voor zover bekend, staat de oudste olijfboom in het westen van Kreta. Men schat de leeftijd van deze boom op 2.000 jaar.

Slik. Dat wordt me toch echt te gortig. Ik reken zelf op zo'n 600 a 800 jaar, de gemiddelde leeftijd van de gemiddelde olijfboom.

Olijfboom (1)

Gisteren stond het schilderij Vogelvrouw in de nieuwste Happinez. Van Francis Kilian.

Dat ben ik, dacht ik meteen.
En vervolgens dacht ik, dat schilderij moet ik hebben.

Ik heb de kunstenares gemaild, die antwoordde dat het schilderij allang verkocht was. Er kwam onmiddellijk een jengelend kind in mij naar boven, ik voelde me net een kleuter die haar zin niet kreeg. Het was lang geleden dat ik zo had gedreind.

Vervolgens ging ik op zoek naar een oud gedicht, dat ik zo'n tien jaar geleden schreef en dat er voor mijn gevoel perfect bij paste.

Ik ben het niet. Nog niet. Maar ik ben het wel aan het worden, hoop ik.
Zo'n gulle, oude olijfboom.