Mammoth, parabel

De film Mammoth gaat over heel veel: over de aarde, globalisering, zorg, moederschap, werk. Het gaat ook over gemis. Verlangen. Vastzitten in een economisch systeem. Bij iemand willen horen. Opportunisme. Geestelijke armoede. Materiële armoede.

Het is een rijke film, die veel aan de kaak stelt. Dat aan de kaak stellen, lijkt belangrijker dan de spannende verhaallijn of het uitdiepen van personages. Het is een parabel, waarin de personages worden ingezet om een idee te illustreren.

Dat is een duidelijke keuze. We zijn het alleen niet meer gewend. We willen ons inleven. We willen de tijd vergeten. Maar dat gebeurt niet. Ieder personage illustreert als het ware een aspect van het moderne leven, anno 2009. Ieder personage blijft daardoor ook vlak. En dat is wat ongemakkelijk. Is dit nou wel of niet een goeie film?

Wat de personages allemaal gemeen hebben, is dat ze het stuk voor stuk zo verschrikkelijk goed bedoelen. Al ziet dat er soms belachelijk uit, die goede bedoelingen. Want o, wat zijn ze druk met zorgen voor de ander, met denken aan de ander, met het missen van de ander. O, wat proberen ze wanhopig de afstanden te overbruggen, door te vliegen, te bellen, te internetten, in taxi's te stappen.

De succesvolle New Yorkse chirurg Ellen werkt hard, maar mist haar dochter Jackie. Jackie, een innemende wijsneus van 7, hecht zich volkomen aan de Filippijnse aupair Gloria. Deze schat van een Gloria woont en werkt in New York, alleen maar om haar twee geinige Filippijnse zoontjes een beter leven te geven. En intussen verdwaalt papa Leo in Thailand, niet capabel om te dealen met het grote geld en ook niet met het kleine geld. Hij ontfermt zich over Cookie, die prostitueert om haar kindje te kunnen onderhouden. 's Avonds zingt ze haar baby in slaap.

Door de telefoon.

Uiteindelijk zijn ze geen van allen waar hun hart is, deze personages. Dat is een moralistisch thema. En toch is Mammoth geen moralistische film. Maar wel een goeie.

Registers

'Goed schrijven vereist talent. Je kunt schrijven of je kunt het niet. Maar je moet wel de kans krijgen om dat talent te ontwikkelen. Schrijven bestaat ook voor een belangrijk deel uit het vinden van je vorm en je geluid. En daar gaat veel meer tijd overheen dan je denkt. Het duurt vrij lang voor je weet welke registers je kunt bespelen. Wat je wel en wat je niet kunt. Misschien zijn er wel mensen met hetzelfde talent als ik die die mogelijkheden niet hebben gehad.'

Martin Bril, interview.

Stijl is diepgang

'Stijl is diepgang. De door mij bewonderde E.B. White heeft eens gezegd dat een eerlijke, oprechte keus van woorden noodzakelijk tot inzichten leidt. Niet alleen bij de schrijver, maar ook bij de lezer. Dat is een bijna metafysische uitspraak van hem, een morele uitspraak ook, maar ik denk dat -ie klopt.'

Martin Bril, interview.

Blinde Vlek

Ik zou natuurlijk kunnen schrijven over mijn tripje naar Duitsland, dat ik binnenkort met vriendin M. ga maken Het is net alsof we een grote blinde vlek op de kaart aan het ontdekken zijn.

Duitsland.

Feuilleton

Ik zou natuurlijk het feuilleton over mijn moeder kunnen vervolgen, met wie ik weer eens naar Enschede afreisde. Dit keer om tante R. te bezoeken. Herseninfarct. Verpleeghuis. Akelig.

Ik zou ...

Ik zou natuurlijk over mijn schrijftrip naar Terschelling kunnen schrijven. Hoe hartverwarmend mooi het was. En inspirerend. Voor zowel deelnemers, als trainer.

Ik zou kunnen schrijven over de bot-lichaamsoefening die ik daar deed. En hoe ik het heiligbeen verwarde met de weduwenknobbel. Nu weet ik voorgoed dat het heiligbeen onderaan je rug zit, en je weduwenknobbel bovenaan.

Of is dat bij schrijvers misschien anders?

Ei

Fijn, he, dat mooie weer? He, het werd tijd ook. Nou, we hebben zo lang in de kou gezeten. Terrasje met witte wijn, heerlijk! Ik ga dit weekend het water op. Ik de bossen in. Ik ga naar het tuincentrum. Naar het tuincentrum? Ik ga heerlijk niets doen. Lekker zitten in de zon.

Het is een hype. Een hype over het mooie weer. Dit keer. Want straks is het een hype over voetbal. Of die nieuwe film. Of over het natuurijs. Of die storm.

Hypes zijn moeilijk te weerstaan.

Het is zo flauw om te gaan zitten zwijgen tegenover die blije mensen. Hun enthousiasme slaat dood op jouw stilte. En dat wil je ze niet aan doen. Maar wat dan? Me enthousiaster voordoen dan ik ben? Of me terugtrekken uit het gezelschap? Me verstoppen?

Ik neig naar het laatste. Ik zit hier goed. Buiten schijnt de zon. Maar ik ben nog even lekker binnen. Het is kennelijk nog niet mijn tijd om uit het ei te kruipen.