Niet kiezen

Ik zat te applaudiseren voor de televisie. Ik zag en hoorde het mezelf opeens doen. Beetje raar.
Zomergasten. Alexander Pechtold.
Hij koos bewust niet in het Midden - Oosten conflict en legde heel goed uit waarom. Hij liet zich niet verleiden tot stellingname. En zeker niet tot provocatie.
Ik klapte.
Saai, slap, onzeker, vond de interviewster (vreemd haar en strenge toon).
Nee. Nee. Nee.
Sterk. Echt. Goed. Dat een leider van een politieke partij eens niet kiest, omdat het betreffende vraagstuk te gecompliceerd is, teveel niveaus heeft, te gelaagd is. Een politicus die geen standpunt inneemt. Dat vind ik nu een applausje waard.

Slechte ogen

Deze foto met bijbehorend bericht ontroerde mij. Stel je voor dat je al 60 jaar weinig ziet en dan opeens zo'n bril op je neus zet...

In de tweede klas van de lagere school, kreeg ik een bril. Ik kon kiezen uit een montuur met een blauw of met een rood randje. Het werd blauw. Ik was de eerste in de klas. Ik begon met -2. Binnen een paar jaar had ik -9.

Anderen hebben een slecht gebit, een zwakke rug of altijd hoofdpijn. En ik heb slechte ogen. De zee, het zwembad en de douche hebben voor mij vage contouren.

Vorig jaar heb ik onderzocht of ik in aanmerking kwam voor een oogoperatie. Ik zou dan definitief goede ogen hebben. Op het laatste moment heb ik de afspraak met de oogchirurg afgeblazen. Stel je voor dat je 's ochtends op staat en de wereld al meteen helder ziet? Gruwelijke gedachte!

Slechte ogen passen bij mij. Ik ben gehecht aan dat vage schemergebied. Een soort gratis tussentijd.

Gast

We hadden een extra gast in de vakantie-auto. Op de heenweg presenteerde hij zich als een arrogante kwast met een dubbele naam. Als we verkeerd reden, draaide hij geïrriteerd met zijn ene oog en begon hij soms ook nog te schreeuwen. Keer terug! Keer terug! Als ik op de kaart wilde checken waar we waren, dan wendde hij zich bijna beledigd van mij af.

Want hij wist de weg en niemand anders. Hij wist de kortste route, altijd, overal. Hij eiste dat we zijn aanwijzingen slaafs zouden opvolgen. Dat we ons niet meer zouden verdiepen in waar we waren. Dat we ons overleverden aan zijn enorme bron van kennis, aan zijn leiderschap. Dat vroeg nogal wat overgave. Teveel, naar mijn zin.

Zoveel overgave heb ik gewoonweg niet in huis. Want ik vind het namelijk leuk om kaart te lezen. Ik vind het leuk om de weg te zoeken. Ik geniet nog meer van mijn omgeving, als ik die omgeving terug kan vinden op een kaart. En nu door die snob op ons dashboard, werd mij dat lolletje bijna ontnomen.

Er zat niets anders op dan vriendschap te sluiten met deze gast met zijn dubbele naam. En jawel hoor, op de terugweg gebeurde het. Onze gast wist inderdaad perfect de files te ontwijken en wees ons heel adequaat een alternatieve route. Dat moest ik toegeven. Die kennis had ik niet in huis.

Maar rond Parijs had ik het stuur in handen. Op de périferique is het toch echt het handigst om gewoon de borden Lille te volgen. De kortste route gaat namelijk via de Arc de Triomphe. En dat mag een romantische rit opleveren, maar het is bepaald niet de snelste weg naar huis. Ik volgde dus eigenwijs de borden Lille, de gast slikte zijn commentaar in en paste zijn routeplan onmiddellijk aan.

En toen raakten we op slag bevriend, ik en