Verlangen

Toen mijn kinderen heel klein waren, maakte ik wel eens stiekem lijstjes van de plaatsen waar ik heen zou reizen als het kon. Stiekem, omdat het zo raar leek om te verlangen naar de tijd dat ze ouder zouden zijn. Of, nog erger, er helemaal niet zouden zijn, oei. Ijsland. India. Zuid-Afrika. Reizen draait om de reiziger. De reiziger is op zoek naar een ervaring. Hij wil iets meemaken. Iets zien van de wereld. Suriname. Groenland. Schotland. Iets doen wat hij nog niet eerder deed. Ergens gaan waar hij niet eerder ging. Of juist naar dezelfde plek terug. Steeds weer terug. New York. Israel. Zijn wereldbeeld herzien. Verruimen. Mensen ontmoeten. Vreemde talen horen. Scholing halen. Erover schrijven. Ierland. Moskou. Kreta.

Mijn verlangen was groot. Mijn verlanglijstjes lang.


Een gezinsvakantie heeft niets met reizen te maken. Een gezinsvakantie draait om het clubje mensen dat zich 'gezin' noemt, waarbij het streven is om het alle gezinsleden naar de zin te maken. Maakt niet zoveel uit waarheen we gaan, als we maar bij elkaar zijn. En even ergens anders dan thuis. Ieder jaar sluiten we een zonnig compromis.

Nu ik waarschijnlijk een van mijn laatste gezinsvakanties ga beleven, neem ik me voor om met extra teugen te genieten van een overvolle auto met tomtom en stripboeken, een auto die binnen de kortste keren naar mannenzweet ruikt of Franse kaas en waar steevast Paul de Leeuw klinkt. Van een snurkende buurman, van een leeggelopen luchtbed, van jongens die het gevaar opzoeken ga ik genieten. En ook zeker van vette Franse kip, limonade met wespen, potjes rummikub in het vage licht van de olielamp, van dikke boeken, volle zwembaden, flauwe grappen, voorspelbare zonsondergangen en verbrande ruggen.

Ik ga genieten, dubbel en dwars! En of! Reken maar van yes!

Want straks, als mijn kinderen echt volwassen zijn en helemaal niet meer met mij op gezinsvakantie willen, dan verlang ik er vast en zeker naar terug. Wedden? Zo gaat dat namelijk altijd met mij en mijn verlanglijstjes.

Pessoa

Uit de cyclus: De hoeder van kudden
XXVI

Soms, op dagen van volmaakt en zeer scherp licht,
Waarop de dingen zo werkelijk zijn als ze maar kunnen zijn,
Vraag ik mij langzaam af
Waarom ik schoonheid toeken
Aan de dingen.

Een bloem bijvoorbeeld, heeft die schoonheid?
Is er soms schoonheid in een vrucht?
Nee: ze hebben kleur en vorm
En ze bestaan, meer niet.
Schoonheid is de naam van iets dat niet bestaat
En die ik aan de dingen geef in ruil voor het genot dat zij mij geven
Hij betekent niets.
Waarom dan zeg ik van de dingen: ze zijn mooi?

Ja, zelfs mij, die alleen van leven leeft,
Bezoeken, onzichtbaar, de leugens der mensen
Met betrekking tot de dingen,
Met betrekking tot de dingen die eenvoudigweg bestaan.

Hoe moeilijk is het jezelf te zijn en slechts het zichtbare te zien!

When things fall apart (5)

'Geen schade berokkenen vereist dat we alert blijven. Bij alertheid hoort dat we onszelf genoeg afremmen om op te letten wat we zeggen en doen. Hoe meer we getuige zijn van onze emotionele kettingreacties en begrijpen hoe ze in elkaar zitten, des te gemakkelijker wordt het om ze na te laten. Alert blijven, afremmen en opletten wordt een manier van leven.'

(Ik moet opeens aan autorijles denken, maar dat is flauw. jvo)

pag. 53 Pema Chödrön Als je wereld instort

When things fall apart (4)

'Het leven is een goede leermeester en een goede vriend. De dingen zijn altijd in een overgangsfase, konden we dat maar beseffen. Niets loopt ooit af zoals we ons dat graag voorstellen. Wanneer we uit ons centrum zijn, in een overgangsfase zijn, is dat een ideale situatie, een situatie waarin we niet vastroesten en waarin we ons hart en onze geest eindeloos ver kunnen openen. Het is een heel gevoelige, niet-agressieve stand van zaken die alle kanten op kan.'


pag. 25/6 Pema Chödrön Als je wereld instort

When things fall apart (3)

'Zo is het leven. We weten niets. We noemen iets slecht, we noemen iets goed. Maar in werkelijkheid weten we het niet.'


pag. 24 Pema Chödrön Als je wereld instort

When things fall apart (2)

'Als we denken dat we ergens van zullen genieten, weten we niet of dat werkelijk gaat gebeuren. Als we denken dat iets ons ongelukkig zal maken, weten we dat niet van tevoren. Ruimte laten voor het niet weten is het allerbelangrijkste. We proberen datgene te doen waarvan we denken dat het zal helpen. Maar dat weten we niet. We weten nooit of we zullen struikelen of ons hoofd hoog houden. Als we zwaar teleurgesteld zijn, weten we niet of daarmee de kous af is. Het kan juist het begin zijn van een groot avontuur.'


pag. 24 Pema Chödrön Als je wereld instort

When things fall apart (1)

'Onder ons gewone leven, onder al het praten dat we doen, al het bewegen dat we doen, alle gedachten in ons hoofd, ligt een fundamentele houvastloosheid. Ze pruttelt de hele tijd vrolijk door. We ervaren haar als rusteloosheid en prikkelbaarheid. We ervaren haar als angst. Ze is de drijfveer van passie, agressie, domheid, jaloezie, trots, maar we dringen nooit door tot de essentie ervan.

Dingen nalaten is de manier om de aard van deze rusteloosheid en angst te leren kennen. Het is een manier om rust te vinden in onze houvastloosheid. Als we meteen afleiding zoeken in praten, doen of denken - als er nooit een rustpunt is - zullen we ons nooit kunnen ontspannen. We zullen ons altijd door ons leven spoeden.'


pag. 50 Pema Chödrön Als je wereld instort

(Als je wereld instort is een nogal overdreven dramatische titel voor wat eigenlijk een eenvoudig, aards boekje is. When things fall apart, de Engelse titel, dekt de lading stukken beter, door dat gemoedelijke 'things' denk ik)

Michael Jackson

Vandaag de Memorial Service van Michael Jackson. Veel galmende zwarte domineetoespraken. Veel kitsch. Veel smartlapperij.

Alleen het liedje Smile van zijn broer Jermaine Jackson klonk kwetsbaar en leek daardoor nog wel echt. Evenals de filmpjes van de jonge Michael en de Jackson Five, waarbij zijn enorme talent het doek afspatte. Maar ik miste dat heerlijke liedje Ben, waar ik vroeger zo graag bij wegzwijmelde. (En dat gaat over zijn relatie met een rat, maar dat wist ik gelukkig nog niet toen ik twaalf was.)

Ach, in wezen kan het me geen f#ck schelen dat MJ dood is. Ik had wel zin om een lekker potje te janken, maar ik voelde het niet. Deze vertoning van de maffiafamilie Jackson met hun potsierlijke witte handschoentjes raakte me niet. Jammer, hoor.

Dan Ben nog maar een keer. De karaoke-versie. Take it away.