maandag 28 september 2009

Internet, schrijven en spelling

Is schrijven goed spellen?
Is schrijven goed structureren?
Is schrijven een boodschap overbrengen?
Is schrijven jezelf laten kennen?

Toen ik op de Hogeschool van Amsterdam werkte als docent 'schrijven', waren dit regelmatig terugkerende onderwerpen van gesprek. Een collega-docent wond zich altijd verschrikkelijk op over iedere spelfout, ik was daar veel laconieker onder. De creativiteit van het schrijven leek me veel belangrijker.

Als mensen lol hebben in het schrijven, gaan ze vanzelf beter schrijven - was mijn credo. Het is het uitgangspunt van mijn Schrijfatelier. En het wordt nu onderbouwd met enkele officiele studies. Hoera.Hoera. Hoera.

Schrijven op het web is juist goed voor het creatief schrijven, zo is door onderzoekers aangetoond. De persoonlijke schrijfstijl van de sms, twitter en blog bestaat gewoonweg naast het schrijven van meer academische, doorwrochte teksten. Het ene zit het andere niet in de weg. Integendeel.

En die belabberde spelling dan? Van de nieuwe generatie? “Op internet wordt het medium van schrift eindelijk uit de klauwen van de schoolmeesters bevrijd. De samenleving laat spelling daar spontaan los. Ik vind dat heerlijk', aldus een medewerker van het Meertens Instituut.

Dat is een uitspraak naar me hart. We leven in spannende tijden.

vrijdag 25 september 2009

Zoonlief

-Wanneer gaat hij weg?
-Zaterdag.
-Vind je zeker wel moeilijk?
-Nou, ik zal ook opgelucht zijn.
-Opgelucht?
-Ja, er is zo lang over gepraat.
-Goed van hem, hoor.
-Dat hij de kans grijpt om de wereld in te trekken, bedoel je?
-Toch beter dan op je achttiende bij je moeder blijven.
-Hij wordt negentien in Oeganda.
-Vind je zeker wel moeilijk?
-Ik hecht niet zo aan verjaardagen.
-Wacht maar tot je hem op Schiphol hebt afgeleverd.

woensdag 16 september 2009

Scherp




De biodanza-avond had een scherpte. Dat beviel me.

Het ging over moed en vertrouwen. Dat maakte ons meteen alert. We oefenden kracht op allerlei manieren. Van de spieren. Van de boosheid. Van de wil. Van de geest.

Leven zoals Hannibal met zijn olifanten over de Alpen trok, zei de docent. Een krankzinnige onderneming, dat leven van ons, maar vertrouw erop dat het goed komt.

Ik liep. Mijn leven hing er van af. Aanvankelijk ploegde ik zwaar, met mijn ogen naar de grond. Ik weet nu bijna zeker dat ik verlegen ben geboren. Met angst. Maar al lopend werd het lichter. Ik durfde opeens verrassende stappen te zetten. Ik had de moed om mezelf te laten zien. En toen veranderde mijn tempo, zeg. Ik was niet meer te stuiten. Zo ren ik mijn graf tegemoet, dacht ik. Maar wat geeft het. Het gaat om de levenslust die ik nu voel. De rest kan ik achter me laten.

Als de muziek stopt, ben ik stil. Aangedaan. Eenzaam ook. Een ander leven heb ik niet. Dit is het. De Alpen toppen zijn verdomde kaal. Groot. En troosteloos. Er is geen beschutting. De kou waait door ons heen.

Natuurlijk waren er de anderen, die ook de moed en het vertrouwen hadden om met hun olifanten over de Alpen te trekken. We keken elkaar aan met verwondering.

Jij ook?
Ja, ik ook.

(Dat hielp. Jazeker. Een beetje.)

maandag 14 september 2009

Luister

MOEDERTAAL

krksh
krksh
krkshkrksh
krksh
(Ooien, ooien komen jullie?)

(geiten, geiten komen jullie?)
gtshgtsh
gtshgtshgtshgtsh
gtsh
gtshgtshgtshgtsh

(Kom je, koe?) haash
haashhaash
haash
haash

(Poes) bshbsh
bshbsh
bsh
bshbshbsh

(Verlangde ze van de hond
laat los loop weg
snerpte ze)
è-dèb!
è-dèb-èdèb!
è-dèb!

© 2003 Mustafa Stitou

Extrait de: Varkensroze ansichten

De Bezige Bij, Amsterdam 2003

zaterdag 12 september 2009

Mooiste zin

„Ik volg de cadans van mijn handschrift en zoek naar de in letters gestolde, kwezelachtige wellust van het meisje dat ik ooit geweest moet zijn, het wicht dat op de drempel van haar adolescentie haar schriftuur even strak aantrok als de dunne lederen veters waarmee ze haar laarsjes dichtreeg – hoe ze het vlees van het woord in de baleinen van de zinsbouw dwong, tot haar eigen lijf vol striemen stond en ze naar uitbraak verlangde."

Met deze zin uit zijn roman Godenslaap won Erwin Mortier de prijs voor de beste Nederlandse zin van 2008.
Mooi. Terecht. Fijn.
Vanwege die rare prijs.
Maar vooral vanwege Godenslaap, dat overloopt van dit soort sappige zinnen.