Vijftig

Ik had afgelopen zaterdag een feestje. Van mijn oudste en beste vriendin. Beetje kinderlijk verschijnsel: 'beste vriendin'. Maar zo stellen wij elkaar altijd voor, aan derden. Omdat dat onze vriendschap kort en goed samenvat. Wij surfen op een onderstroom. Wij lijken totaal niet op elkaar. Wij zijn elkaar bijna wezensvreemd. En daarom, daarom juist, zijn we elkaars 'beste' vriendin.

Zij blijft. En ik ook. Wij worden samen oud. Dat is een hele geruststellende gedachte.

Ze werd vijftig. Vijftig worden is nogal wat. Het feestje had dan ook het karakter van een reünie. Het was leuk om allerlei mensen van vroeger weer te zien. Sommigen had ik misschien wel vijftien jaar niet gezien. Het raakte me. Ik werd sentimenteel. Mijn juichende stemming over onze vriendschap bubbelde over. Over de tijd, die we willen stilzetten en tevens willen vieren.

Waarom toch, bedacht ik me de volgende dag, moet ik daar zoveel wijn bij drinken? Ik geloof dat ik het zonder drank niet eens zou aan kunnen, zo'n feestje met zoveel gevoel en sentiment. Ik zou na een uurtje naar huis moeten, het zou me al snel teveel worden. De alcohol maakt er iets hanteerbaars van, van al dat bubbelende, bruisende en overkokende gevoel. Dankzij de wijn kon ik tot het einde blijven en dat wilde ik ook.

Ja, eigenlijk ben ik een soort André Hazes, die zijn gevoel ook kanaliseerde, met vooral veel bier en sentimenteel gezang. U kunt me boeken voor iedere verjaardag, maar bij voorkeur uw vijftigste. Ik zal liters wijn met u drinken en u van tijd tot tijd liederlijk toezingen. Ik zal met u lachen en dansen. Vroeger en nu en straks gooi ik samen op een mierenhoop, die we meestal 'tijd' noemen. Ik blijf tot het einde en als het moet breng ik u huilend naar huis.

Ik hou alleen niet van knakworst. 't Is maar dat u het weet.

Herfstvakantie

Telefoon negeren.
Slenteren in plaats van hollen.
Zwijgen in plaats van praten.

Zomaar zitten.
Zomaar bladeren.
Zomaar kijken.

Het is een hele kunst, langzaam leven.

Blinde Man

Vandaag in Albert Heijn.
De blinde man kon de sigarettencounter niet vinden.
(Lelijk woord, sigarettencounter. Daarom misschien juist wel aardig.)

Mijn reflex was doen alsof ik niets had gezien.
Niets zien. Doorlopen. Niets zien. Doorlopen. Niets zien.
Dat doe ik vaak. Doorlopen. Niets zien. Flauw.
Ik ben nu 49. Hoogste tijd om eens stil te durven staan.
Waarom niet beginnen bij blinde mannen?

Ik zei, ze hebben de poortjes verplaatst.
Dat weet ik, antwoordde hij trots. Ik wil sigaretten kopen.
Ik zei, dat kan hier.
Waar, vroeg hij. Zie je, hij had geen idee.
Hier, zei ik. Hij kon niet weten waar dat was: hier.
Ik pakte zijn elleboog lichtjes. Dat moest wel.
Hij volgde. Ik liet hem weer los, dat leek me gepast.
Nog twee passen rechtdoor, dan bent u bij de sigaretten.
Of hij me bedankte weet ik niet.

Jippie, morgen weer naar Albert Heijn.

Stem op Schrijfkoorts

Stem op Schrijfkoorts, het webmagazine van Schrijfatelier.
Als je vijf minuutjes over hebt.
Misschien.
Mijn dank is groot.

Uitnodiging

Brief vandaag verstuurd. Nog nooit eerder gedaan, zoiets.


Beste Karin O.

Met genoegen las ik je recensie (Parool, dd. 30/9/09) van vijf onlangs verschenen debuten.

In deze recensie voer je ook een docent 'creatief schrijven' op. Deze docent houdt van 'vlekkeloze werkstukken', 'netjes binnen de lijntjes'.

Ik voel me aangesproken. Ik herken mezelf niet. En ik ben stomverbaasd.

Ik geef namelijk schrijfcursussen. Ik ben vooral verbaasd over de aannames die jij doet over 'de' docent schrijven. Heb je wel eens schrijfles gevolgd? Heb je wel eens met een schrijfdocent gepraat?

Graag zou ik je uitnodigen in het Schrijfatelier om over deze onderwerpen een keer met je van gedachten wisselen. En wie weet, levert dat wel zo'n interessant gesprek op dat het een artikel wordt?!

Ik hoor graag van je of je op mijn uitnodiging ingaat.

Vriendelijke groeten, Jeanet van Omme
http://www.schrijfatelier.nl