If on a Winter's Night...

Ik ben blij dat het weer opnieuw vriest en sneeuwt. Het past beter bij de cd van Sting die ik onlangs aanschafte: If On a Winter's Night..

Als ik in vorige levens geloof - en waarom niet - dan was ik ooit een vrouw op  het Engelse platteland in een afgelegen cottage, vol boeken, waar de vogels dwars doorheen vliegen, zonder mensen, zonder vrienden. Een zelfverkozen vrijheid.

Door de liedjes van Sting weet ik dat dan opeens zeker.
En door de kou van vandaag kan ik er weer beter van genieten.

Dus ja, van mij mag het nog wel even doorwinteren.

Strijken

Luisteren en dansen. Het kan. Ik heb het gisteren gedaan.

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

Uit: Vergezichten en gezichten van Vasalis

Wij

De stilte deed me goed. Ik schreef veel. Ik had invallen en ideeën. Heerlijk was het. Het was net alsof de schrijver-in-mij rustig had zitten wachten, tot ik eindelijk, eindelijk, eindelijk weer eens stil zou zijn. Het blijkt een trouwe metgezel te zijn die niet zo hard praat en met weinig genoegen neemt - die schrijver-in-mij. Maar die verrassend veel te vertellen heeft, als ik maar luister. Als ik mijn grote snater maar eens hou. Als, dan.

En nu? O, ik leid zo'n interessant, lawaaierig leven. Tjonge.

Ik ren naar Albert Heijn.
Ik maak offertes.
Ik neem de telefoon op.
Ik email.
Ik ga naar de sportschool.
Ik reserveer kaartjes voor het Muziektheater.
Ik geef cursussen.
Ik eet met vriendinnen.
Ik klets met mijn kinderen.
Ik blog. Ik. Ik. Ik. Ik. Ik. Ik.

Behalve 's ochtends tussen 9 -11. Dan is het tegenwoordig stil. Ik zit, doe muziek aan, hou mijn vingers boven het toetsenbord - en heel heel zachtjes, zachtjes komt het.
De schrijver-in-mij fluistert. Ik luister. En ik tik. De schrijver neemt de tijd, waardoor mijn ochtenden heel lang lijken.

Ik ben trots dat het ons lukt. En ik hoop dat het langzamerhand tot een gewoonte zal inslijten. Want een beter begin van de dag kan ik ons niet wensen.