En toen kreeg ik 'out of the blue' een mailtje van Jana. Ook zo iemand met wie ik nooit eerder mailde.
(O, wat hou ik toch van internet, dat spinneweb waardoor we nooit meer iemand hoeven kwijt te raken.)
Ik kende Jana in New York. Zij was actrice en had een monoloog geschreven. En ik regisseerde haar. Het was in de tijd dat we nog jong en veelbelovend waren. Als je ergens jong en veelbelovend kunt zijn, dan is het wel in New York. En dat waren we dus.
Nu woont Jana in Sacramento met een peutertje van drie. En ik in Amsterdam. We hebben elkaar, even rekenen, zo'n negentien jaar geleden voor het laatst gezien. Ik weet nu niet wat ik moet schrijven aan haar. Hoe haal je negentien jaar in? Waar te beginnen?
Dus schrijft zij over dat peutertje van haar en ik over mijn bijna-volwassen zonen. Typisch voor moeders. Bij gebrek aan onderlinge gespreksstof, beginnen ze altijd over hun kinderen. Hun veelbelovende kroost.
donderdag 29 april 2010
donderdag 22 april 2010
De eerste mail (1)
Vandaag mailde ik met iemand die ik 29 jaar geleden ontmoette.
(Nou ja, iemand? Ja. Iemand. Het was een hij.
Hij en ik hadden iets met elkaar. Iets? Ja, best wel iets.)
Vandaag mailden we elkaar voor het eerst in ons leven.
We hadden zeker twintig jaar geen contact gehad. Toen bestond er nog geen mail.
Hoe deden we dat? We belden of schreven elkaar brieven. Lange lappen tekst. Kleine berichtjes.
Nu schrijft hij: Dus jij hebt een betekenisvol leven achter de rug.
Beng. Ja. Dat kwam aan.
Vooral door dat 'achter de rug'.
En ook door dat 'betekenisvol'.
Door die hele zin dus.
En dat die zin nou juist van hem kwam.
En dat na zoveel jaar.
Weet ik veel, de zin echoot na.
Na.
Na. Na.
Na.
Na.
(Nou ja, iemand? Ja. Iemand. Het was een hij.
Hij en ik hadden iets met elkaar. Iets? Ja, best wel iets.)
Vandaag mailden we elkaar voor het eerst in ons leven.
We hadden zeker twintig jaar geen contact gehad. Toen bestond er nog geen mail.
Hoe deden we dat? We belden of schreven elkaar brieven. Lange lappen tekst. Kleine berichtjes.
Nu schrijft hij: Dus jij hebt een betekenisvol leven achter de rug.
Beng. Ja. Dat kwam aan.
Vooral door dat 'achter de rug'.
En ook door dat 'betekenisvol'.
Door die hele zin dus.
En dat die zin nou juist van hem kwam.
En dat na zoveel jaar.
Weet ik veel, de zin echoot na.
Na.
Na. Na.
Na.
Na.
dinsdag 20 april 2010
Chaos
Biodanzales. Thema: de essentie van mens-zijn. Taal. De kunst van het creëren. Chaos en creatie. Dat chaos nodig is om tot iets nieuws te komen. Het is waar. Het is walgelijk, onverdraaglijk waar.
Want hoe lang durven we op brokstukken te zitten, temidden van geklieder of rafelige eindjes? Chaos is op zijn zachtst gezegd onprettig. Het is plakkerig. Onoverzichtelijk. En viezig. Modder tussen je tenen. Zweet. Het stinkt. Het is ondoorzichtig. Je weet niet waar het toe leidt. Het is vaag. Niet te doen.
Schrijven: de zinnen laten spreken, gewoon maar woord voor woord laten komen, en dan aan het eind van de dag de opwelling bedwingen om de boel op te ruimen. Aan te harken. Of uit te leggen - dat is ook een vorm van opruimen.
Dus, mijn opdracht is om vage rommel te durven schrijven, dat te laten staan en het niet te kunnen verantwoorden. Later teruglezen en kijken wat het is. Alsnog weggooien. Er iets uitvissen. Of er iets anders van maken.
En zo voort. En zo voort. Het is niet vrijblijvend, chaos. En er is moed voor nodig. En zo voort. En zo voort. Jezelf een schouderklopje geven, helpt. En zo voort. En zo voort. Erover schrijven ook.
Want hoe lang durven we op brokstukken te zitten, temidden van geklieder of rafelige eindjes? Chaos is op zijn zachtst gezegd onprettig. Het is plakkerig. Onoverzichtelijk. En viezig. Modder tussen je tenen. Zweet. Het stinkt. Het is ondoorzichtig. Je weet niet waar het toe leidt. Het is vaag. Niet te doen.
Schrijven: de zinnen laten spreken, gewoon maar woord voor woord laten komen, en dan aan het eind van de dag de opwelling bedwingen om de boel op te ruimen. Aan te harken. Of uit te leggen - dat is ook een vorm van opruimen.
Dus, mijn opdracht is om vage rommel te durven schrijven, dat te laten staan en het niet te kunnen verantwoorden. Later teruglezen en kijken wat het is. Alsnog weggooien. Er iets uitvissen. Of er iets anders van maken.
En zo voort. En zo voort. Het is niet vrijblijvend, chaos. En er is moed voor nodig. En zo voort. En zo voort. Jezelf een schouderklopje geven, helpt. En zo voort. En zo voort. Erover schrijven ook.
woensdag 14 april 2010
April doet wat hij wil
Het wil maar geen april worden. Op dit blog, dan he.
Ik word binnenkort vijftig. Is het over met de Tussentijd?
Ik word binnenkort vijftig. Is het over met de Tussentijd?
Abonneren op:
Posts (Atom)