Stil in mij

Als het golft

We mochten niet lezen. Niet emailen. Niet sms-en. Niet naar muziek luisteren. Niet bellen. Niet snoepen.
Niets om naar te grijpen, om te ontkomen aan die akelige stilte.

Ik had twee vluchtroutes bij me. Voor de zekerheid.

1) De verzamelde gedichten van Vasalis.
2) Mijn I-pod

Op dag twee snakte ik naar muziek.
En tot mijn verrassing was het De Dijk die me aanstak.
Vasalis en Huub van der Lubbe. Goed gezelschap.

ALS HET GOLFT

Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren

Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren
Als het golft dan golft het goed

Op de mooiste zomeravond
Bij de ondergaande zon
In de hand het laatste glaasje
Niemand weet hoe het begon

Op de rimpelloze vlakte
Van een vlekkeloos bestaan
Kan het plotseling gaan waaien
Ook al wil je er niet aan

Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren
Als het golft dan golft het goed

In de luwte van de leegte
In de kelder van de kroeg
Waar de vaten rustig wachten
Iedereen heeft toch genoeg

Op de dansvloer van het leven
Met een tango voor de boeg
Kan het zomaar heftig stormen
Ook als niemand er om vroeg

Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren
Als het golft dan golft het goed

Als de akkers overstromen
En de gaten gaan niet dicht
Wil geen mens eraan geloven
Morgen wordt het toch weer licht

Als het golft dan golft het goed
Niet te stuiten, niet te sturen
Duurt het dagen, duurt het uren
Als het golft dan golft het goed

Stilte, soms

En stil was het!

Zoemend, krijsend, gillend, trillend, stampend stil. Soms.
Maar ook broos, zacht, wit, sereen, diep doorzichtig stil. Soms.

We praten en ratelen en ruisen maar door.
Als rietpluimen in de wind. We kunnen er niks aan doen.
Het enige wat er opzit is ernaar kijken en het laten.

Het lawaaigordijn liet zich soms opzij schuiven.
Stilte erachter. 
Witte sneeuwvlakte. 
Levenslust. 
Zin om iets te maken. Te schrijven. 

Net als je dacht dat je wist wat stilte was, was het weer anders.
Stilte laat zich niet voorspellen. 
Stilte geeft geen houvast.

Stilte is een leermeester.

Soms.

Stilte

Woensdag (morgen!) vertrek ik vijf dagen uit mijn dagelijkse, gewone leven. Ik ga op stilteretraite. Een half jaar geleden bedacht ik dat ik dat wilde. Maar nu het zover is, heb ik er helemaal geen zin in.

Mijn kinderen voelen mijn twijfel en gebruiken die ruimte om me flink te plagen. Ze stellen vragen die ik mezelf ook stel. Zoveel geld betalen om stil te moeten zijn, dat is toch zonde? Mag je dan wel lezen? Niet? En muziek luisteren? Geen muziek?! En als je naar de wc moet, hoe maak je dat dan duidelijk? Of aan tafel, als je het zout wilt?

Ik weet het ook niet, jongens, zeg ik dan. Zondagavond ben ik thuis en dan zal ik er alles over vertellen.

En ik denk, misschien is het goed om je moeder iets te zien ondernemen waarvan ze zelf de uitkomst ook niet weet. Misschien ook niet.

Opvoeden is sowieso een riskante onderneming.
Praten ook.
Om van zwijgen nog maar te zwijgen.

Voeten van Sven

Gisteren stond er een grote foto in NrcNext. Van een paar afzichtelijke voeten. Het waren de voeten van Sven Kramer, gefotografeerd vlak nadat hij Europees kampioen was geworden. Sven, die schaatst alsof het hem geen enkele moeite kost, onze kampioen die lachend over het ijs danst -- heeft na afloop dus ook menselijke bijna-dode voeten, met afgestorven tenen en een veld van gele blaren.

Dat is bemoedigend. Dat heeft hij er dus voor over. Zulke kapotte voeten en toch blijven lachen en vooral doorschaatsen.

In het Schrijfatelier wordt vaak verzucht: 'Ik wil graag een boek schrijven', of 'O, wat zou het prachtig zijn om mijn boek gepubliceerd te zien.' Ik weet dan nooit zo goed wat ik moet zeggen. Aan de slag! Wat let je? Schrijf dan!?

Nu kan ik gewoon die foto laten zien. De afgekloven voeten van Sven zeggen namelijk alles over:

talent,
ambitie,
toewijding,
afzien,
doorzettingsvermogen

en eventueel (als het meezit maar dat weet je nooit van te voren)

succes.

(En nu de foto nog op internet zien te vinden, zodat ik hem op dit blog kan zetten. Wie helpt?)

Fik

Mijn schoonvader is nog steeds dood.

Zijn flat wordt opgeruimd.
Wij nemen mee -

Een fotolijstje van perspex.
Een zelfgemaakte kandelaar van messing.
Een maggi-houdertje.
Een bakbeest van een televisie.
Twee leren stoelen, jaren zeventig.
Een ring. Een hangertje met steentje.
Een doosje dobbelstenen.
Een houten stoel.
De houtbewerkte naaidoos.
Nieuwe bergschoenen.

Het is een allegaartje dat bij hem hoorde en (nog) niet bij ons. Dat blijft er dus van een mens over: een berg losse spulletjes.

Mijn hele huis lijkt verdomme opeens vol te staan met onbezielde dingen. Dingen? Zeg maar gerust rotzooi. Een rommelmarkt is het hier. Ik waad dagelijks door regelrechte troep. Ik heb een (bijna) onbeheersbare drang om mijn levenloze huisraad in zijn geheel op de stoep te zetten. Voordat anderen het doen.

Of... en dit is echt een goed idee, mag ik alsjeblieft straks gecremeerd worden met een extra kist vol (dag-) boeken, computers, t-shirts, sokken, keukengerei, laarzen, dobbelstenen, maggihoudertjes, fotolijstjes?

Dat moet toch kunnen? Een mooie tango van Piazzolla ter begeleiding en hopla, de fik erin!