Voorbij

Het is tijd om dit weblog te sluiten.

Opeens weet ik het zeker.

Al drie maanden is het hier windstil.

Dat is niet goed voor een weblog.

Sterker, is het nog wel een weblog als je zelden een tekst toevoegt?

Nee.

Nou, dat bevalt me niet.

Een weblog als een dood paard. En ik maar sjorren? Nee.

Het is de hoogste tijd om officieel de verbinding te verbreken.

Misschien dat ik weer ga bloggen, o, vast wel - maar niet hier, niet in de Tussentijd.

De Tussentijd? Dat was die inspirerende periode tussen mei 2007 en augustus 2010. Voorbij.

Nu.


 --------------------------------

Reacties doen me goed.

Ai, Jeanet, lezen dat je stopt met je blog, dat doet me pijn. Wat een verlies. Ik heb het steeds met zo veel plezier gelezen! Ik vind het heel erg jammer en tegelijkertijd heb ik veel bewondering voor je moed. Stoppen als je voelt dat je moet stoppen. Machtig.  

Manifest van Terschelling

Onderteken het Manifest van Terschelling

Uit nutteloze noodzaak 

(fragment gedicht Ramsey Nasr)

ik was van plan een heldenstuk te schrijven
over het belang van kunst
haar grote nut maar mijn blad zweeg indrukwekkend
en alle muzen weken
de waarheid is
zij heeft geen nut
kunst is maar een bijproduct
zij is niet nodig om te kunnen
eten, neuken, ademen
maar één ding kan ze
zij kan vechten waar ik vlucht
zij kan, met haar ene giftand
zij het voor een kort moment
mij redden van de eeuwigheid
en dit verlammend gat verlammen
bij een vijand zonder handvat
helpt alleen het nutteloze
dan helpt kerven in een bot
stieren schetsen in een grot
dan helpt de nachtwacht
en het zingen bij een dode
uit nutteloze noodzaak
schiep kunst de mens
en als ik verstijf op mijn savanne
van bedreigend vrije tijd
als ik mijzelf vervloek
om dit uitzicht zonder eind
als mijn kop breekt van het licht
dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet
ik hang mijzelf niet op
maar pak een pen
en schrijf u dit gedicht

Dichter des Vaderlands,
Ramsey Nasr

Fifties and beyond

O, help, het is echt een genootschap. Dacht ik er gisteren nog met een geintje onderuit te kunnen komen, vandaag viel deze email op mijn deurmat. Het begint op een oude-wijven-complot te lijken...

Women in their fifties and beyond are some of the most powerful women living on the planet today. Having been first-hand witnesses to, and benefactors of, the sweeping cultural changes brought forth by the feminist movement, elder women now have unprecedented access to freedom, wisdom, and resources that position them as key players in furthering the evolution of consciousness for the future.

Yet, despite the catalytic potential inherent in our elder generations of women, many of us still carry outmoded cultural misconceptions and baggage about what it means to be an aging woman in our society; which often causes us to shy away from bringing forth our greatest gifts to the world.

J. stresses the importance of older women trading in their outdated cultural beliefs about what it means to be an older woman, in order that we might fully step into our sacred calling to become Sages of conscious evolution. For her, a Sage is a stoic and wise elder woman who optimizes the gifts, experiences and wisdom she has amassed throughout her life as an offering of light and guidance for future generations.
 

Nieuwsbrief Feminine Power, womenontheedgeofevolution.com

Geheim Genootschap

Iemand schrijft: Welkom bij de club van vitale, rijpe vrouwen!
Ik ontvang een kaartje: Gefeliciteerd, je bent de poort door.
Weer een ander emailt: Je hoort er nu bij, bij de wijze vrouwen.

Terwijl het volgens mij mijn levensopdracht is om me zo autonoom en onafhankelijk mogelijk te bewegen door alle aspecten van mijn leven (zonder asociaal te zijn, overigens)  --- blijk ik opeens bij een Geheim Genootschap te horen. Help.

Godzijdank heb ik tot nu toe geen uitnodigingen ontvangen voor maandelijkse borrelavonden of wekelijkse vergaderingen. Ik ben op mijn hoede en wacht af.

Vijftig

Het uitzicht vanaf de berg is magnifiek, welke kant ik ook op kijk.

Achter me ligt een bekend landschap, maar vanaf deze hoogte ziet dat er toch weer nieuw uit. Een verrassend perspectief.

Voor me ligt uitnodigend, maar onbekend terrein. Een veelbelovende vlakte! Veel minder dor dan ik had gevreesd.

Ik wacht nog even met afdalen. Ik zet mijn tentje op en verwonder me over het gloednieuwe uitzicht van vijftig.

50

He, he, ik heb het gehaald.
Vijftig.
Hoera. Hoera. Hoera.

De eerste mail (3)

Het zal wel komen, omdat ik binnenkort vijftig word. Maar nummer drie duikt op! Nu is mijn middelbare schooltijd aan de beurt. Het is R. Wij zaten zes jaar lang bij elkaar in de klas. Ook met R. heb ik niet eerder gemaild. R. was een knappe jongen met dik, zwart krullend haar en een zacht gezicht. Wij plaagden hem met zijn beginnende snorretje. Loeders. Volgens mij had hij zigeunerbloed.

R. (nu middelbare man, beetje gezet, grijs haar) schrijft: Ik vind het trouwens leuk om zo met je te mailen, bijzonder hoe we vrij  door de ‘wat- doe -je- tegenwoordig-barriere’ heenraken.

Fijn dat hij zoiets benoemt. Ik schrijf hem hoe doodongelukkig ik was op de middelbare school. Hij vindt het jammer dat hij dat destijds niet gemerkt heeft. Dat doet me goed, zo'n aardige reactie. Ik neem het hem niet kwalijk. Ik liet ook niets merken. Ben je gek, ik keek wel uit.

Nog nooit heb ik zoveel de slappe lach gehad als in die tijd. Dat begon 's ochtends vroeg op de fiets. En aan het eind van de dag ging ik weer brullend naar huis. Ik was regelmatig moe. Uitgeput. Groeipijnen, zei de dokter. Lachen. Vriendinnen. Lachen. Jongens. Lachen. Leraren. Lachen.

Een opgewekte tijd, de middelbare school. Goh, nou. Wat ben ik liever? Vijftig of vijftien?