Gast

We hadden een extra gast in de vakantie-auto. Op de heenweg presenteerde hij zich als een arrogante kwast met een dubbele naam. Als we verkeerd reden, draaide hij geïrriteerd met zijn ene oog en begon hij soms ook nog te schreeuwen. Keer terug! Keer terug! Als ik op de kaart wilde checken waar we waren, dan wendde hij zich bijna beledigd van mij af.

Want hij wist de weg en niemand anders. Hij wist de kortste route, altijd, overal. Hij eiste dat we zijn aanwijzingen slaafs zouden opvolgen. Dat we ons niet meer zouden verdiepen in waar we waren. Dat we ons overleverden aan zijn enorme bron van kennis, aan zijn leiderschap. Dat vroeg nogal wat overgave. Teveel, naar mijn zin.

Zoveel overgave heb ik gewoonweg niet in huis. Want ik vind het namelijk leuk om kaart te lezen. Ik vind het leuk om de weg te zoeken. Ik geniet nog meer van mijn omgeving, als ik die omgeving terug kan vinden op een kaart. En nu door die snob op ons dashboard, werd mij dat lolletje bijna ontnomen.

Er zat niets anders op dan vriendschap te sluiten met deze gast met zijn dubbele naam. En jawel hoor, op de terugweg gebeurde het. Onze gast wist inderdaad perfect de files te ontwijken en wees ons heel adequaat een alternatieve route. Dat moest ik toegeven. Die kennis had ik niet in huis.

Maar rond Parijs had ik het stuur in handen. Op de périferique is het toch echt het handigst om gewoon de borden Lille te volgen. De kortste route gaat namelijk via de Arc de Triomphe. En dat mag een romantische rit opleveren, maar het is bepaald niet de snelste weg naar huis. Ik volgde dus eigenwijs de borden Lille, de gast slikte zijn commentaar in en paste zijn routeplan onmiddellijk aan.

En toen raakten we op slag bevriend, ik en